Najlepsza zdalne opisy badań diagnostycznych

Luty 26, 2017

Teleradiologia (radiologia na odległość) – forma radiologii, tworząca w zespół telemedycyny. Trzyma w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny, a w szczególności radiologii.

Dzięki wykorzystaniu innowacyjnych metodzie zezwala na wymianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, kiedy i dynamiczne (przesyłanie najdoskonalszej klasy zdjęć USG, MRI). Pozwala na ocenę na trasa. Umożliwia przesyłanie obrazów o wysokiej rozdzielczości, a i interaktywną transmisję audiowizualną z ogromną starannością i w okresie rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) robią na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w ogólnoświatowej sieci Internet, a jeszcze na drogach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia funkcjonowania szpitali a różnych firm ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące usługi w terenie teleradiologii panują na dowód w Indiach, a oferują usługi dla szpitali w USA czy Dużej Brytanii. Bierze się w obecny droga różnice czasowe pomiędzy państwem, w jakim jest centrum opisowe, a państwami, w których zawierają siedzibę szpitale. Dzięki temu koszt bycia znacznie się obniża.

Pomoc techniczną w charakterze konfiguracji mebla oraz akcesoriów diagnostycznych (TK, MR także oryginalne) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych narzędzi do wykonania zintegrowania z bliskimi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Budowę i formę oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w zakresie obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z zakresu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo ekspertów w obrębie organizacji przepływu możliwości w sal
Optymalizację protokołów akwizycji danych popularnych na urządzeniach TK i MR przez polskich radiologów
Doradztwo w charakterze wyboru łącza i budowy dostępu do budowy publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
materiałów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Spośród tego
względu nie jest ona pomocą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, choć jest realizowana pośrednio na jego
korzyść. Jest ona jakość zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (albo z udziałem
specjalistów informatyki medycznej i bezpieczeństwa
technicznego transmisji). Pewno być tworzona
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w lokalu przez ludzi
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod określone potrzeby,
np. obszary o małej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Dziś w warunkach polskich są to zwykle połą-
czenia punkt-punkt lub małe sieci zamknięte.
Teleradiologia była się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, ewentualnie innych informacjach o pacjencie
i produktów jego doświadczeń) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już produkowanych w niniejszej sytuacji,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, i przez
to łatwemu, dużemu i stałemu dostępowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci komputerowych) oraz sposobów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o podobnych parametrach
i wadach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do wszystkich czy tylko niektórych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej zarówno dojazd do medium meto-
dą „zapamiętaj i prześlij” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, kiedy i transmisję w terminie rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do stworzenia i rozwoju teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz szersze zastosowanie diagnostyki obrazowej
w profilaktyce zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez sensu na godzinę doby i dzień tygodnia,
też w stylu pilnym,
− możliwość szybkiego uzyskania tą piękną (bez powodu
na trasa) tzw. drugiej marek w dużych przy-
padkach,
− pojawianie się całkiem innych metod wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność branż i pomocy,
− zapewnienie odpowiedniej jakości zdalnych usług
tego typu,
− nacisk pacjentów na podwyższenie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez placówki opieki
zdrowotnej rozwiązań tańszych i dających
lepsze zarządzanie zasobami.
Wysoka wartość usług telemedycznych może stanowić
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo danych oraz kontakt do nich na wartości
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji informacjach a ich
kompletności itd.),
− specjalizację w zasięgu schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w współczesnym również wieloma metodami) itp.,
− wydajną agencję pracy,
− stosowanie systemów ochronie jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez ekspertów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i pomoc techniczną.
Wady teleradiologii i ryzyka dla jej wzrostu
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i formatu da-
nych dla całej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, oraz brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych

Brak komentarzy

Możliwość komentowania jest wyłączona.